weblog

Ere wie ere toekomt



=?=?=?=>

Deze middag werden de nieuwe winnaars van de ‘Nobel’-prijs economie bekend gemaakt:

De 42ste Nobelprijs economie wordt gedeeld door drie economen. Peter Diamond, Dale Mortensen en Christopher Pissarides waren geen verwachte winnaars. Het zijn drie arbeidsmarktspecialisten die zich onder meer hebben gespecialiseerd in theorieën over werkloosheid.

Ik heb niet de pretentie de bijdragen van deze economen te evalueren: veel ken ik niet van hun modellen. Wel wil ik graag volgende opmerking meegeven van de Amerikaanse econoom Tyler Cowen (ook geciteerd in het artikel van De Tijd), dat:

It’s about time people stopped laughing at “recalculation” models of our downturn because one version of them just won a Nobel Prize.

‘Recalculatie’, ofte herberekening, een noodzakelijk structureel aanpassingsproces vooraleer de economie weer kan groeien: Mediatingeconomics agrees. Maar dus dit terzijde.

Neen, in deze post wil ik vooral stilstaan bij de column die deze ochtend in De Morgen verscheen van de hand van de bekende Leuvense econoom Paul De Grauwe:

Vandaag wordt de Nobelprijs economie aangekondigd. Puristen zullen zeggen dat het geen echte Nobelprijs is zoals die van de vrede, literatuur, geneeskunde en andere wetenschappen. Het was helemaal niet de bedoeling van Alfred Nobel om een prijs economie in te stellen. Dat gebeurde pas veel later in 1969, toen de Nationale Bank van Zweden voor de eerste keer een prijs economie uitreikte ter nagedachtenis van Alfred Nobel. Ondertussen wordt de prijs in één adem vernoemd met de andere Nobelprijzen.

Vervolgens merkt de Leuvense prof op dat er een controverse bestaat rond de Nobelprijs economie, maar situeert deze betrekkelijk recent:

Ze ontstond al in de jaren negentig toen John Nash (je weet wel, de gekke wiskundige econoom uit de film A Beautiful Mind) de prijs kreeg. Toen reeds waren de erfgenamen van Alfred Nobel heel ontevreden over de uitreiking van de prijs aan Nash.

Die controverse bestaat echter al sinds een pak vroeger, namelijk sinds de speech van de Nobelprijswinnaar economie in 1974! De winnaar van toen (Friedrich August von Hayek) praatte toen over The Pretense of Knowledge. Opmerkelijk zijn de parallellen met de column van prof De Grauwe:

  • Hayek: “[A]s a profession, we have made a mess of things”
    De Grauwe: “Een hele rits economen hebben de prijs gekregen om hun bijdragen in de financiële theorie; een theorie die aan de basis lag van de ontwikkeling van nieuwe en gevaarlijke financiële producten. Het zijn dezelfde producten die ontploft zijn in 2007 toen de kredietcrisis losbarstte.”
  • Hayek: “It seems to me that this failure of the economists to guide policy more successfully is closely connected with their propensity to imitate as closely as possible the procedures of the brilliantly successful physical sciences – an attempt which in our field may lead to outright error.”
    De Grauwe: “[D]e economie [is] als menswetenschap inherent moeilijker dan de harde wetenschappen. In deze laatste laten algemene wetmatigheden zich gemakkelijker afleiden dan in de economie. Er zijn maar heel weinig economische wetmatigheden waarover we heel zeker kunnen zijn. Het gevolg is dat vergissingen en dwalingen meer voorkomen in de economische dan in de harde wetenschappen. Vooruitgang in economische inzichten is dus trager en moet voortdurend herzien worden. …”
  • Hayek: “I must confess that if I had been consulted whether to establish a Nobel Prize in economics, I should have decidedly advised against it. …[T]he influence of the economist that mainly matters is an influence over laymen: politicians, journalists, civil servants and the public generally. There is no reason why a man who has made a distinctive contribution to economic science should be omnicompetent on all problems of society – as the press tends to treat him till in the end he may himself be persuaded to believe. … I am not sure that it is desirable to strengthen the influence of a few individual economists by such a ceremonial and eye-catching recognition of achievements, perhaps of the distant past.
    De Grauwe: “Economen geraken op dwaalsporen die nadien moeten verlaten worden. … Ik volg de critici echter wel wanneer ze stellen dat andere menswetenschappen (psychologie en sociologie) met evenveel recht als de economie een Nobelprijs kunnen claimen. Het zou dus zinvoller zijn een Nobelprijs in de menswetenschappen op te richten dan een prijs die exclusief is weggelegd voor de economen. Zo een privilegie verdienen economen niet”

De eminente professor De Grauwe als Hayek-light bestempelen zou ongetwijfeld te ver gaan, maar de parallellen tussen zijn column van deze ochtend en de speech uit 1974 zijn toch opmerkelijk. Uit andere werken van prof De Grauwe blijk dat Hayeks bijdragen hem welbekend zijn. Het had de Leuvense economische opiniemaker gesierd als hij de intellectuele voorgeschiedenis van de in zijn tekst aangedragen ideeën had erkend. Belangrijke voorgaande auteurs nalaten te vermelden, wordt bij ons studenten als slechte academische praktijk beschouwd.

Cross-posted op Mediating economics